منشور کوروش کبیر



منشور حقوق بشر کوروش کبیر موسوم به «استوانه کوروش»،استوانه ای سفالین است که در سال 539 پیش از میلاد به فرمان کوروش دوم هخامنشی شاهنشاه ایران ساخته شده و دور تا دور آن مجموعه ای از سخنان و دستورات او به خط میخی بابلی نقش گردیده است.این استوانه به عنوان «اولین منشور حقوق بشر» در جهان شناخته می شود.در ادامه قسمتی از این منشور را که از زبان خود کوروش نوشته شده است می خوانیم:

منم کوروش،شاه جهان،شاه بزرگ،شاه دادگر،شاه بابل،سومر و اکد،شاه چهار گوشه جهان.پسر کمبوجیه،شاه بزرگ،شاه انشان،نوه کوروش،شاه بزرگ،نبیره چیش پیش،شاه بزرگ،شاه انشان...از دودمانی که همیشه شاه بوده اند و فرمانروائی اش را "بل"و "نبو" (نام خدایان) گرامی میدارند و با دل خوش پادشاهی او را خواهانند.آنگاه که بدون جنگ و پیکار وارد بابل شدم،همه مردم مقدم مرا با شادمانی پذیرفتند.در بارگاه پادشاهان بابل بر تخت شهریاری نشستم.مردوک خدای بزرگ دل های مردم بابل را به سوی من گردانید...زیرا من او را ارجمند و گرامی داشتم.

او بر من کوروش که ستایشگر او هستم و بر کمبوجیه پسرم، و همچنین بر کس و کار و همه سپاهیان من برکت و مهربانی ارزانی داشت.ما همگی شادمان و در صلح و آشتی مقام بلندش را ستودیم.به فرمان "مردوک" همه پادشاهان بر اورنگ پادشاهی نشسته اند.همه پادشاهان از دریای بالا تا دریای پایین، همه مردم سرزمین های دوردست،از چهارگوشه جهان،همه پادشاهان "آموری"و همه چادرنشینان مرا خراج گذاردند و در بابل روی پاهایم افتادند.من شهرهای آگاده،اشنونا،زمبان،متورنو،دیر،سرزمین گوتیان و همچنین شهر های آنسوی دجله که ویران شده بود را از نو ساختم.

فرمان دادم تمام نیایشگاه هایی را که بسته شده بود را بگشایند.همه خدایان این نیایشگاه ها را به جای خودشان باز گرداندم.همه مردمانی را که پراکنده و آواره شده بودند را به جایگاههای خود برگرداندم و خانه های ویران آنان را آباد کردم.همچنین پیکره خدایان سومر و اکد را که "نبونید"،بدون هراس از خدای بزرگ، به بابل آورده بود،به خشنودی مردوک خدای بزرگ و به شادی و خرمی به نیایشگاه های خودشان باز گرداندم.باشد دل ها شاد گردد.بشود که خدایانی که آنانرا به جایگاههای نخستینشان باز گرداندم،هر روز در پیشگاه خدای بزرگ برایم خواستار زندگی بلند باشند.چه بسا سخنان پر برکت و نیکخواهانه برایم بیابند، و به خدای من مردوک بگویند:کوروش شاه، پادشاهی است که تو را گرامی می دارد و پسرش کمبوجیه نیز...

اینک که به یاری "مزدا"(خداوند) تاج سلطنت ایران و بابل و کشور های چهار گوشه جهان را به سر گذاشته ام اعلام می کنم: تا روزی که زنده هستم و مزدا توفیق سلطنت را به من می دهد، دین و آئین و روسم ملتهایی را که من پادشاه آنان هستم،محترم خواهم شمرد و نخواهم گذاشت که حکام و زیر دستان من دین و آئین و رسوم ملت هایی را که من پادشاه آنان هستم یا ملت های دیگر را مورد تحقیر قرار بدهند یا به آنها توهین نمایند.

من از امروز که تاج سلطنت را به سر نهاده ام تا روزی که زنده هستم و مزدا توفیق سلطنت را به من می دهد، هرگز سلطنت خود را بر هیچ ملتی تحمیل نخواهم کرد و هر ملتی آزاد است که مرا به سلطنت خود قبول کند یا نکند و هرگاه نخواهد مرا پادشاه خود بداند، من برای سلطنت آن مبادرت به جنگ نخواهم کرد.من تا روزی که پادشاه ایران هستم نخواهم گذاشت کسی به  دیگری ظلم کند. و اگر شخصی مظلوم واقع شد، من حق وی را از ظالم خواهم گرفت و به او خواهم داد و ستمگر را مجازات خواهم کرد.

من تا روزی که پادشاه ایران هستم نخواهم گذاشت کسی مال منقول یا غیر منقول دیگری را به زور یا به طریق دیگر بدون پرداخت بهای آن و جلب رضایت صاحب مال، تصرف نماید.من تا روزی که زنده هستم نخواهم گذاشت که شخصی، دیگری را به بیگاری بگیرد و بدون پرداخت مزد وی را به کار وا دارد.

من امروز اعلام می کنم که هر کسی آزاد است که هر دینی را که میل دارد بپرستد و در هر نقطه که میل دارد سکونت کند مشروط بر اینکه در آنجا حق کسی را غصب ننماید و هر شغلی را که میل دارد پیش بگیرد و مال خود را به هر نحو که مایل است به مصرف برساند مشروط بر اینکه لطمه به حقوق دیگران نزند. هیچکس را نباید به مناسبت تقصیری که یکی از خویشاوندانش کرده مجازات کرد.

من برده داری را برانداختم و به بدبختی آنان پایان بخشیدم. حکام و زیر دستان من مکلف هستند که در حوزه حکومت و ماموریت خود مانع از خرید و فروش مردان و زنان به عنوان غلام و کنیز بشوند و رسم بردگی باید به کلی از جهان برافتد.

از مزدا خواهانم که مرا در اجرای تعهداتی که نسبت به ملت های ایران و بابل و ملل چهار گانه جهان برعهده گرفته ام موفق گرداند.

منبع:کتاب منشور کوروش کبیر

نویسنده:علیرضا فیروزی

/ 0 نظر / 9 بازدید